>

20 Eylül 2017

Kunta Kinte

Bu iki kelime okul dönüşü evde yediğimiz miisss gibi anne eli değmiş keke aldı götürdü. Neden bilmem ıslak kek değil kunta kinteydi onun adı.

Hazır okullar acılmışken yapıverin birer kunta kinte. :)

Malzemeler:
  • 2 tane yumurta
  • 1.5 su bardağı şeker
  • 1 su bardağı sıvı yağ
  • 1 su bardagı süt
  • 4 yemek kaşığı kakao
  • 1.5 su bardağı un
  • 1 paket kabartma tozu
  • 1 paket vanilya
Nasıl Yapılır?

Şeker, sıvıyağ, süt, kakao çırpılır. 1 su bardağı ayrılır. Kalan malzemeye, yumurta, un, kabartma tozu, vanilya ilave edilip karıştırılır. Küçük boy kare borcama dökülür. Pişen kekin ilk sıcaklığı gecince sosu dökülür. Afiyet olsun!

19 Ağustos 2017

Kurban Bayramında Alınabilecek En Güzel Hediye

Kurban Bayramı’nda sevdiklerinizi ziyaret ederken, yıllar boyunca kullanabilecekleri pratik bir hediye de vermeye ne dersiniz? Yalnız uyarayım; bu hediye o kadar güzel ve kullanışlı ki, kendinize saklamak isteyebilirsiniz! Derin dondurucular son derece faydalı cihazlar ve özellikle Kurban Bayramı gibi dönemlerde büyük bir sorunu çözüyorlar: Uzun süreli gıda depolama. Geçen bayram bir derin dondurucu kullanmanın ne denli önemli olduğunu anladım, zira etlerimin çoğunu (bozulmasınlar diye) hemen tüketmek, tüketemediklerimi de dağıtmak zorunda kaldım. Buzdolapları uzun süreli gıda depolamak için uygun bir çözüm değil, en fazla bir hafta içinde et tüm tazeliğini yitiriyor, hatta bozulmaya başlıyor.


Derin dondurucular ile böyle tanıştım ve uzun bir araştırmadan sonra, tercihimi yatay derin dondurucu modellerinden yana kullandım. Yatay olmaları kapaklarının üst kısımda olması anlamına geliyor. Bu tasarım son derece kullanışlı ve pratik: Muazzam bir kullanım rahatlığı ve depolama alanı yaratıyor. Marka konusunda seçim yaparken hiç tereddüt etmedim ve Uğur Soğutma markasını seçtim. Türkiye’nin ilk ve en büyük derin dondurucu üreticisi olan Uğur Soğutma, 63 yıldan bu yana piyasadaki en kaliteli ve en sağlam derin dondurucuları üretiyor. Renk konusunda beyaz ile sınırlı olduğumu düşünüyordum ancak şaşırtıcı bir şekilde çok sayıda renk seçeneğim olduğunu fark ettim. UED 210 A++ isimli model, birden fazla renk seçeneği içeriyor ve ben en çok mor ile gümüş renklerini beğendim. Açıkçası halen karar vermiş değilim ama mor rengi seçecek gibiyim – çok şık duruyor!

 

Tek özelliği şık durması değil elbette, 190 litre iç hacmi var ve emin olun sadece sizin değil, tüm akrabalarınızın gıdalarını depolamak için fazlasıyla yetiyor! UED 210 A++ enerji sınıfına giren bir model, yani hemen hiç enerji harcamıyor ve elektrik faturasının artmasına neden olmuyor. Dolap içi LED aydınlatma sistemi ve elektrik kesilse bile 48 saat boyunca gıdaları korumaya devam etmesi, sevdiğim diğer özellikler arasında yer alıyor. Bu yılki etleri bir sonraki bayrama dek ilk günkü tazelikleri ile depolamaya kararlıyım: UED 210 A++ derin dondurucu sayesinde bu mümkün oluyor! Satın almak isteyenler için bir ipucu da vereyim: http://satis.ugur.com.tr adresinden sipariş verir ve satın alma işlemleri sırasında UGURGUMUS veya UGURMOR indirim kodunu kullanırsanız, ekstra %5 indirim elde ediyorsunuz. Kampanya hakkında detaylı bilgi için BURAYA tıklayabilirsiniz.

                                        
Bir boomads advertorial içeriğidir.

9 Haziran 2017

Birinci Sınıf Biterken...


“Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken, yıllar hayatlar geçiyor...” Bir zamanlar Teoman böyle diyordu bir şarkısında. Zamanı tutamazken ben de bu sözle başlamak istedim. Hakikaten günler koştura koştura geçiyor... 

Bir yandan da bu yıl okullu olan ilk göz ağrımın birinci sınıfının bitmesine günler kala, kendi içimde durum değerlendirmesi yapıyorum.

İlk güne gidiyorum… Pek çok anne-baba gibi okul dönemi yaklaşınca, bizi de bir telaş sarmıştı. Hangi okul, hangi öğretmen arayışına girmiştik. Çevremizde yaptığımız araştırmalar neticesinde evimize yakın olan bir ilk okulda, emekliliği yaklaşmış, tecrübeli bir öğretmende karar kıldık.

Çocuğumuzun özelliklerini biliyor, ilk yılın bizim için oldukça kolay geçeceğini düşünüyorduk. Zira kızımız okula başlamadan okur yazar olmuş, hatta kendi çapında küçük bir kitap kurduydu da…

Kitap sever bir ailenin çocuğunda olması beklenen gibiydi her şey... Hatta “Bir yıl sınıf atlamalı mı?” diye düşünmüş, kendi yaşıtlarıyla devam etmesinin daha doğru olacağına karar vermiştik.

Geriye dönüp baktığımda, bir çok kişiye göre zor bir süreç olan birinci sınıfı çok kolay atlattık. Fakat yolunda gitmeyen başka şeyler vardı sanki! Kreş ve anaokulu az şubeli, memnuniyete odaklı özel bir okulda tamamlamış ve oranın sistemine alışmış biri için devlet okulunun işleyişine alışmamız zaman aldı. 40 kişilik kalabalık bir sınıf, zaman zaman öğretmenimizin sesini yükseltmesine sebep bile olabiliyordu. “Bu ortamda ders işlenebiliyor mu?” kaygısı, bir taraftan da farklı kültür ve eğitim almış veli profiline alışmak gerekiyordu. Kafamızdaki bu soru işaretlerine, bir de öğretmenin bize göre (!) disiplinden uzak, çok rahat bir yapıya sahip olması, çoğu zaman ödev vermemesi vb nedenler, acaba evladımız için doğru bir karar verdik mi dedirtiyor, bir taraftan ise kızımızın memnuniyeti ve öğretmenini sevmesi bizleri ciddi anlamda düşündürüyordu.

Kızımız mutluydu! Sorduğumuz sorulara cevap verebiliyordu... Sonra fazlaca hassas davrandığımızı düşünmeye başladım. Neden mi?

Ezbere dayalı bir eğitim sistemin öğrencisiydim! Ne kadar disiplin, ödev, aktivite, test... o kadar iyi oluyordu. Peki, tüm gününü okulda geçirmiş bir çocuk ailesiyle toplamda geçirdiği 3-4 saati sayfalarca ödev yaparak mı geçirmeliydi? Hani oyun, dinlenme zamanı!

Velhasıl kelam ebebeyn olmak oldukça zor, öğretmene ve okula karar verirken sadece akademik olarak değerlendirmemek gerekiyor. Çünkü önemli olan çocuğun mutlu olması!

23 Mayıs 2017

Varmış!

Bir kaç gün önce ''Sesimi Duyan Var Mı?'' diye yazmıştım ki... Varmış! Mutluyum çünkü içimde filizler açtı.  Oldukça taze bir anne olarak 2010 yılında blog yazmaya başlamıştım. Şurada...  

Dün akşam  instagram da bir kitap ve yazı paylaştım. mucit.anne Hemen sonrasında Üniversite yıllarında ilk tanıştığım ki 11 yıl olmuş... Konuştuğum da bana iyi gelen dostum, Aynur ile laflarken, bence ''bloguna tekrar yazmalısın, kalemin güzel ayrıca seni okumayı seviyorum.'' dedi. 

Çocuklar büyüdükçe ''Artık bir şey yapmalıyım ama ne?'' diye, daha sık düşünmeye başladığım şu günlerde. İş mi kurmalıyım, işe mi girmeliyim, KPSS mi çalışmalıyım? Blog mu yazmalıyım derken, çevremin de etkisiyle aslında yazmayı çok özlediğimi fark ettim.

İşte geldim burdayım...

18 Mayıs 2017

Sesimi Duyan Var Mı?

Yaklaşık 15-20 dakikadır ekrana bakıyor cümleye nereden nasıl başlasam diye düşünüyorum. Neden mi? Yabancılaşmışız klavye ile... aslında yazacak malzememin olmayışından değil. Bir yığın bahanemin olmasından! Sosyal medyanın bu kadar hayatımızda olmasından!

Blog yazmayı, paylaşmayı çok özledim. Gerek çevremde, gerekse yorumlarıyla özledik yazılarını diyenler var. Kızlar büyüyor, anne olmak ilk günlerdeki gibi yormuyor artık. Sanırım artık harekete geçme zamanı geldi.

Sesimi duyan var mı? Nerdeeee o eski blogdaşlarım?